Lang voor de eerste trainer zijn eerste Poké Ball wierp.
Lang voor Pikachu of zelfs Arceus, was er een andere wereld.
Een wereld die ooit de onze was.
De aarde van toen was overbevolkt, technologisch machtig, maar broos. Satellieten vulden de hemel, steden groeiden tot megastructuren, en de mens greep steeds dieper in het DNA van het leven in. Tientallen naties balanceerden op het scherp van een nucleaire dreiging.
En toen… opeens werd het stil.
Niemand weet meer precies wat de laatste vonk was. Een oorlog? Een sabotage? Een wanhoopsdaad van een regime dat zijn macht zag wegglippen? Maar wat overgeleverd is in de ruïnes, in vervormde symbolen en onbegrijpelijke machines, wijst op één moment: een kernraket werd gelanceerd, gericht op de maan.
De impact was catastrofaal. Fragmenten van de maan werden de atmosfeer in geslingerd en vielen als een vurige regen neer op aarde. Stenen doordrongen van kosmische straling – wat wij nu “Moon Stones” noemen – verspreidden zich over alle continenten. Ecosystemen stortten in. De mensen stierven niet allemaal in één klap… maar hun wereld, hun beschaving, de meeste van hun dieren, … verdwenen onherroepelijk. De maan zelf echter bleef bestaan, zij het in een andere vorm dan we eerder gewend waren. Ook de huidige continenten bleven grotendeels bestaan, zij het dat ze later andere namen kregen.
Toch betekende deze catastrofe niet het einde van het leven op onze planeet. Integendeel, het was het begin van iets nieuws.
De aarde, nu doordrongen van straling, energie en instabiele ecosystemen, begon mutaties te veroorzaken. Overgebleven dieren ondergingen radicale veranderingen. Sommige ontwikkelden controle over de elementen vuur, elektriciteit, ijs. Andere veranderden van vorm onder invloed van hun omgeving. De biologische grenzen vervaagden. Wat ooit ‘evolutie’ heette (een traag proces over miljoenen jaren) voltrok zich nu binnen een enkele levenscyclus.
Herkenbaar? Deze nieuwe wezens werden Pokémon, de wezentjes die wij kennen van de spellen.
Sommige Pokémon behielden nog vage herinneringen aan de wereld van voor de ramp. De Unown, bijvoorbeeld, die zich in vorm aanpasten aan het schrift van hun makers. Of Porygon – een digitaal wezen dat in geen enkel natuurlijk ecosysteem thuishoort, maar blijkbaar nog steeds draait op vergeten algoritmes. Of mensen zelf: of zij afstammen van Pokémon of het tegenovergestelde is onmogelijk te zeggen. Maar de verschillen zijn flinterdun. Enkele legendes fluisteren over kinderen die wakker werden als Pokémon. Misschien is de mens, zoals wij die kennen, allang verdwenen – en is de “mens” van vandaag slechts een Pokémon die een menselijke vorm heeft aangenomen.
De Pokémonwereld is dus niet een alternatieve wereld. Het is onze wereld. Eeuwen, misschien millennia, na ons.
En terwijl jonge trainers met hun eerste partner op pad gaan, vechtend met vuur en bliksem, zijn ze zich niet bewust dat ze hun avonturen beleven op de as van een verleden dat niemand zich nog herinnert.
En hoe zit het met Arceus, de God der Pokémon?
Dàt is voor een volgend blogbericht!
